تجارت الکترونیک

دوستان زحمت کشیدن بخشی از این مطلب رو در برنامه کاوشگر رادیو جوان که به تجارت الکترونیک اختصاص داشت، پخش کردن، من بخشی از این مطلب رو اینجا می گذارم و مطلب کامل رو هم در ادامه می تونید از سایت گراند سایت بخونید:

تجارت الکترونیک در ایران به دو اصطلاح اشاره می کند که کشورهای پیشرفته بین آن ها تفاوت قائل شده اند، یکی از این واژه های e-commerce می باشد که دارای همان ترجمه لغوی تجارت الکترونیک می باشد و دیگری e-business می باشد که در واقع باید کسب و کار الکترونیکی ترجمه می شده است.

این دو اصطلاح در ماهیت با هم تفاوت دارند  و شاید بهتر باشد که بگوییم e-commerce مبحثی است که خود در دل e-business وجود دارد.

هر دو واژه e-business و e commerce به شبکه های کامپیوتری مربوط هستند و از برنامه های شبکه محور مثل اینترنت و شبکه محلی و یا ترکیبی از این دو استفاده می کنند و بر پایه تبادل الکترونیکی داده ها استوار هستند. همچنین هر دو واژه قصد بهبود مناسبات تجاری را دارند.

e-commerce پوسته بیرونی این وضعیت الکترونیک میباشد که برای مشتریان، فروشنده ها، تأمین کنندگان کالا و شرکای خارجی آن ها قابل رویت می باشد. و مباحثی چون فروش، بازاریابی، گرفتن سفارش و تحویل سفارش به مشتری، خدمات پس از فروش، خرید مواد اولیه و تجهیزات برای تولید، خرید برای عوامل غیر مستقیم مثل تجهیزات مورد نیاز شرکتی را شامل می شود که باید با مدلی جدید برای کسب و کار جایگزین شوند تا بتوانند درآمد را افزایش بدهند یا بخشی از درآمد رقبای جدید را حذف کنند!

پیاده سازی e-commerce ساده به نظر می رسد، زیرا سه مدل ادغام بیشتر ندارد:

– ادغام معاملات فروش از طریق پایانه های فروش وب سایت محور

-ادغام موازی کسب و کار شرکت با وب سایت مشتریان، تأمین کنندگان و واسطه ها به عنوان یک بازار وب محور

– ادغام نسبی تکنولوژی با حوزه سنتی بررسی سفارش، خرید و خدمات پس از فروش

 

e-business تمام موارد e-commerce را شامل می شود، اما علاوه بر آن، بر مواردداخلی مثل تولید، مدیریت موجودی، توسعه محصول، مدیریت ریسک، دارایی، مدیریت دانش و منابع انسانی نیز نظارت جدی دارد.

استراتژی e-business کاملتر می باشد و بر فرآیند های داخلی بیشتر تمرکز دارد و به ذخیره سازی دارایی شرکت و بهبود کارایی و تولید کمک شایانی می کند.

 

پیاده سازی e-business همچنین سخت تر از پیاده سازی e-commerce میباشد و بر چهار اصل استوار می باشد:

اول: ادغام لایه داده در پس زمینه و وب به عنوان رابط

دوم: ایجاد یکپارچگی بین کمپانی و مشتریان، شرکای تجاری، تأمین کنندگان و یا واسطه ها

سوم: ایجاد یکپارچگی میان برنامه ریزی منابع انسانی (ERP)، مدیریت ارتباط با مشتری (CRM)، مدیریت دانش و سیستم مدیریت زنجیره عرضه

و چهارم: سرمایه گذاری در یکپارچگی میان تکنولوژی های جدید برای دوباره طراحی فرآیند های کسب و کار

 

در نهایت، e-business  هزینه کمتر، کارایی بالاتر و سود بیشتری دارد.

در دنیای امروز، شرکت ها حتماً باید طرحی برای e-commerce داشته باشند (در این میان شاید دولت ها یک طرح الکترونیکی ملی داشته باشند) و در باز هم در این میان، شبکه ها و به خصوص اینترنت نقش اصلی را ایفا می کنند.

اما شرکت های بزرگ پا را فراتر گذاشته اند و به سمت e-business  حرکت کرده اند، شرکت هایی که طرح برنامه ریزی مدیریت انسانی خود را تکمیل کرده اند، به بسیاری از مزایای بزرگ e-commerce دست یافته اند، البته بعید نیست که آنها برخی از دردهای سازمانی را نیز نظیر ناسازگاری های ابتدایی میان سیستم های الکترونیکی تبادل داده ها (EDI) و سیستم های برنامه ریزی منابع انسانی (ERP)، مدیریت زنجیره عرضه و e-commerce را تجربه کرده باشند. و همه این ها باعث می شود تا شرکت ها دانش و تجربه کافی را برای فرآیندها، دوباره طراحی ها و یکپارچگی ها پیدا کند و به سوی موفقیت بیشتر حرکت کنند.

ادامه در گراند سایت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *